Nöbetçi Eczaneler
İzmir’de son dönemde yaşananlar, “siyasi olgunluk” kavramını yeniden akıllara getirdi.
Bir siyasetçi, aldığı oyların hakkını nasıl verir? Nerede duracağına nasıl karar verir? Kendisini o makamlara taşıyan seçmene karşı sorumluluğunu ne kadar hatırlar?
Bu sorular, İzmir siyasetinde son dönemde yaşanan tartışmaları akıllara getirse de gözden kaçan bir isme dikkat çekmek istiyorum.
Bu isim, yıllarca İzmir’i yöneten Aziz Kocaoğlu.
397 yıl hapis istemiyle yargılandı. Yıllar süren davanın sonunda beraat etti. O dosya kapandı ama yaşananların insan ömründen götürdükleri hiçbir kararla geri gelmedi.
Bugün başka bir hesap var önümüzde. Emeğin, tecrübenin ve vefanın kaç oy ettiği hesaplanıyor.
Anlaşılan bazı siyasi hesap makinelerinde bunların tuşu bulunmuyor.
Kocaoğlu’nun son dönemdeki siyasi tercihleri de ayrı bir tartışma konusu oldu. Yıllarca kendisini taşıyan siyasi geleneğin ardından farklı arayışlara yönelmesi, vefa kavramının yalnızca kendisine değil, kendi tercihlerine de uygulanması gerektiğini gösterdi.
Acaba zihinsel olarak bir aydınlanma yaşamış mıdır, bilinmez. Ancak asıl soru şu: Yanlışta ısrar edecek mi?
Kendisini o makamlara taşıyan, Cumhuriyet’in kurucu partisinin kurumsal kimliğine sahip çıkmak yerine popülist algı operasyonlarının peşinden gitmekten vazgeçecek mi?
Artık bu tür siyasetçilerden yorulduk.
Seçmenin görevi, birilerini makamlara taşımaktan ibaret değildir!
Seçmenin hizmete ihtiyacı var. Oluşturulan algı balonlarının peşinden gitmek yerine gerçekçi düşünmeye başladığımızda hem yaşam kalitemiz hem de bizi yönetenlerin kalitesi artacak.
Temel insani değerleri unutanların artık bizi yönetmemesi gerekiyor.
Örneğin vefa!
Vefasızlık yapanlar, gün geliyor vefasızlıkla sınanıyor.
Doğanın dengesi mi dersiniz, yoksa ilahi adalet mi?
Vefa bir semt adıymış. Bizim siyasetçiler de adresi unutmuş olacak.
Gerçi adaylık başvurularının yapılacağı adresi, destek istenecek kapıyı, fotoğrafa girilecek noktayı pek güzel buluyorlar.
Hafıza kaybı nedense yalnızca teşekkür borcunda ortaya çıkıyor.
Kocaoğlu’nu eleştirebilirsiniz. Belediyeciliğini tartışabilir, siyasi tercihlerini yanlış bulabilirsiniz. Kimsenin geçmiş hizmetleri kendisine ömür boyu makam hakkı vermez.
Fakat bugün makamda oturanların da kendilerine şu soruyu sorması gerekir:
Biz bu koltuğu hangi başarımızla hak ediyoruz?
Ağzından demokrasiyi düşürmeyenler, genel merkezlerinde hazırladıkları listeleri dayatıyorlar.
Seçilmek, sonraki bütün yanlışların peşinen affedilmesi anlamına mı geliyor? Parti rozeti yakaya takılınca hesap verme yükümlülüğü vestiyere mi bırakılıyor?
Belediye başkanlığı, makam aracının arka koltuğundan şehri seyretme işi değildir.
Sokaktaki sıkıntıyı duymak, hizmet üretmek, verilen sözün arkasında durmaktır.
İlçe sınırlarında çözülemeyen sorunlar dururken parti içindeki dengelere gösterilen olağanüstü hassasiyeti görünce insan şaşırıyor.
Demek ki istenince bu kadar dikkatli çalışılabiliyormuş!
Vatandaş hizmet bekliyor; siyaset kimin kiminle fotoğraf verdiğini konuşuyor.
Mahalle çözüm istiyor; kulis hangi ismin önünün kesileceğini hesaplıyor.
Sonra da halktan heyecan bekleniyor.
Halk niye heyecanlansın?
“Sen, ben, bizim oğlan” düzeninde kendisine kalan rolü artık ezberledi:
Seçimden önce baş tacı, seçimden sonra sabır taşı.
Kazanılan seçimde başarıyı kimseyle paylaşmayanların, işler bozulduğunda sorumluluğu seçmene dağıtması da ayrı bir maharet.
Sandıkta destek verince bilinçli halk, itiraz edince kıymet bilmeyen vatandaş…
Ne rahat siyaset!
Kocaoğlu’nun bugünkü tartışmada söylediği de açık: Başka adayın desteklenmesine itiraz etmiyor; kendisine yönelik ifadeleri eleştiriyor. İnsanların tercihine saygı gösterirken kendi emeğine de saygı bekliyor.
Bu beklenti bile fazla geliyorsa oturup siyasi kültürümüzü konuşalım.
Artık hak edene koltuğu teslim etmeyi öğrenmek gerekiyor.
Çalışana, üretene, şehrin derdini bilene, sorumluluk almaktan kaçmayana alan açılmalı.
Kocaoğlu bu birikimiyle değerlendirilir, başkası ortaya koyduğu işle değerlendirilir. Ölçü, kimin telefon rehberinde bulunduğu olmaktan çıkmalı.
Tecrübe gerektiğinde yaş hesabına sığınıp kendi koltuğu konuşulduğunda tecrübeyi hatırlamak da pek inandırıcı durmuyor.
Bir görevde bulunmak başarı belgesi değildir. O görevi hakkıyla yerine getirmek başarıdır.
Aradaki farkı vatandaş her gün yaşıyor.
İzmir’in kimseye ömür boyu makam borcu yok. Makam sahiplerinin ise İzmir’e her gün hizmet borcu var.
Aziz Kocaoğlu’na vefa göstermek için herkesin aynı adaya oy vermesi gerekmiyor. Geçmiş emeği silmeden konuşmak, hakkını teslim etmek yeterli.
Ama mesele koltuğa gelince bunu bile yapamayanlar varsa sorun hafızalarında değildir.
Hesaplarındadır.
Vefa bir semt olarak yerinde duruyor.
Asıl mesele, koltuğundan kalkması gerekenlerin hala yerinde durması.