Nehrin Öte Yakasında

Zarife nehrin yanına gitmeye bayılırdı. Bu nehir, özel bir nehirdi. Zaman onun içinde akardı ve bu yüzden kimse onun içinden geçmeye cesaret edemez, içinden geçen insanlar farklı bir zamanda farklı bir yerde bulurlardı kendilerini. Belki 3000 yıl önceki bir volkanın içinde bulurlardı kendilerini, ya da okyanusun en derininde. Bu nehre giren kimsenin öteki tarafından çıktığı görülmemişti ve bir gün tüm tembihlerine rağmen kız çocuğu Zarife yine gölün yanına gitti. Orada oyun oynamaya başladı. Nehre bir taş atıp üç kere sektirdi. Tam o sırada da başına bir taş düştü. Anlam veremedi buna. Yine taş attı nehre bu sefer 4 kere sektirdi. Yine başına taş düştü. ‘Kim var orada? Biri benimle oyun mu oynuyor? dedi Zarife. Nehir canlandı ve içinden beş  metrelik bir tanrı çıktı. Zarife’nin ağzı açık kaldı, şaşkınlıktan küçük dilini yutacaktı neredeyse.

-Ben zamanın elçisi, bu nehrin efendisiyim. Senin kadar da tatlı bir kız hiç görmedim. Seni sevdim. Şimdi! Benimle oynamak ister misin küçük kız?

-Küçük değilim ben büyüdüm. Ayrıca benim adım Zarife.

-Peki Zarife, zamanda yolculuk yapmak ister misin? Tıpkı göle attığın taşlar gibi.

-Ben küçük bir kızım sadece. Bu benim için tehlikeli olabilir.

-Ama demin büyüdüm diyordun. İşte sana kendini kanıtlaman için bir fırsat!

-O zamaaaaaannnnn… Tamam geliyorum seninle.

-Sadece suya atla. Ama atlamadan önce gitmek istediğin yılı ve yeri seçersen seni direkt oraya götürürüm. Fakat seçmezsen benim seçtiğim herhangi  bir yere gidersin. Bir de zamanda yolculuk yapmanın bir amacı olmalı. Ve onu gerçekleştirmelisin. Yoksa yine zamanda kaybolur gidersin. Anlaştık mı büyük kız?

-Anlaştık bana birkaç dakika müsaade et. Amacımı, yılı ve yeri belirlemem için. Ne seçsem ne seçsem? Heah! Tamam , buldum! Evreka! Tamam seçtim zamanın elçisi, hadi gidelim buradan.

-Nasıl istersen Zarife. Şimdi nehrin içine dal. Bir süre düşüyormuşsun gibi gelir. Sonra da istediğin zamanda ve yerde uyanırsın. Amacını gerçekleştirmezsen asla geri dönemezsin. Bunu sakın unutma.

-Unutmam Zamanın Elçisi.

Ve böylece Zarife hayal ettiği yerde ve zamanda gözünü açtı.

-Neredeyim ben? Burası neresi? 2060 yılında mıyız? Eeeeee? Ben evimde olmak istemiştim. Burası çok lüks bir otel odasına benziyor. Sanırım öyle ve minik buzdolaplarından da var. Ve tek bir oda. Banyosu da var. Acaba burada istediğim kadar kalabilir miyim? Yoksa para mı ödemem gerek? İyi de benim hiç param yok ki. Ama olacak. 2030 yılının Nisan ayındaki ilk piyango sonuçları neymiş bakalım? Şurada bir bilgisayar var. Bu işimi görür. Sadece onu öğrenip döneceğim. Böylece 2030 yılında zengin olacağım. Yani kendi zamanımdan 5 sene sonra. Bence insanın küçük yaşta finansal özgürlüğünü kazanması harika. Babamdan duymuştum bu lafı. Ne demek olduğunu bilmiyorum ama parayla ilgili olduğunu biliyorum. Böylece kendimi geliştiririm ve istediğim insan olmam için kendime yatırım yapabilirim. Hayatımın aşkını da buldum mu her şey harika olur. Acaba büyüyünce nasıl görüneceğim? Gidip bir bakayım. Eyvah! Birileri geliyor, hemen saklanmalıyım.

Kapıyı açıp içeri girdi birileri. Zarife nefesini tuttu;

-Zarife’m bugün nasılsın bakalım?

-Her zamanki gibi bugün de . kötürümüm.

-Sana böyle söylememeni kaç kere söyledim. Sanki bir eksiklikmiş gibi.

-Eksiklik tabi. Yürüyebiliyor muyum? Hayır!

-Ya göremeseydin? Ya duyamasaydın? Ya da ya ellerin de felç olsaydı? Bunlara sahip olduğun için şükret ve artık şu eksiklik duygusundan , kendine acıma halinden vazgeç, yoksa…

-Yoksa ne? Kötürüm mü kalırım? Aaaaa! Bir dakika. Zaten kötürümüm!

-Sen akıllanmayacaksın, dedi Zarife’nin annesi.

Küçük Zarife bunları duyduğu anda yıkıldı! Zengin olacaktı. Ama kötürüm kalacaktı. Bunu değiştirmenin bir yolu yok muydu? Yoktu işte. İnsan büyük karma borçlarından kaçamazdı. Piyangoyu kazansa bile. Kendisiyle konuşmaya karar verdi. Zaten onun buraya geleceğini biliyor olmalıydı. Küçük Zarife saklandığı yerden çıktı. Annesi odadan gitmişti. Şimdi başbaşalardı.

-Merhaba ben Zarife. Beni tanıyorsun değil mi? Ne kadar güzel bir kız olmuşum. Yüzünden asalet akıyor. Pekiiiiii… Nasıl oldu bu? Neden kötürüm kaldın? Bunun bir çaresi yok mu?

-Yok , hiçbir çaresi yok. Sadece bacaklarım tutmuyor şükür annemin dediği gibi. Bu yüzden hazır bacakların tutuyorken, koş eğlen gül. Çünkü gelecekte bunları yapamayacaksın.

-Geleceğimin böyle olacağını bilirken nasıl eğlenebilirim?

-Gelecekte sadece kötürüm kalmayacaksın. Bir gün mutlaka öleceksin. O zaman hiç kimse yaşamasın senin bakış açına göre… Öyle değil mi?  Ben çok mutsuzum Zarife. Yalnızlıktan da çok korkuyorum. Başlarda her gün ölmek istiyordum. Şimdiyse , nefes alıyorum ama yaşayıp yaşamadığımı bilmiyorum. Bakıp da görememek gibi. Kanatları olup uçamamak gibi. Beni hayata bağlayan hiçbir şeye sahip değilim.

-Piyano çal!

-Ne?

-Piyano çal! Benim yaşımdayken hep piyano çalmak isterdin. Ellerin felç değil. Hayata tutunmak için bir nedenin olur.

-Doğru. Piyano. Nasıl da aklıma gelmedi. Ben… teşekkür ederim. Bu aklımın ucundan bile geçmiyordu. Ama şimdi istediğim bir şey var. Hayat amacım bu olabilir. Ve zaten hep oturup duruyorum. Çok zamanım var. Ve piyano hem çok mantıklı hem de yapılabilir. Belki bir restoranda piyona çalarak bile para kazanabilirim! Nasıl teşekkür ederim anlatamam , dedi.

Küçük Zarife , Zarife’yi yanağından öptü ve tekrar zamanda yolculuk yapıp kendi zamanına döndü.

Işık her zaman yanar. Yeter ki sen onu görmek için gözlerini aç. Hayat sana istemediğin bir şeyler sunduğunda, onun içinden istediğin bir şey bul ve çıkar. Böylece hayat sana gülmese de sen ona gülersin. Önemli olan hala senin gülebilmen. Bacakların olmasa da ellerin var. Belki göremiyorsun ama yürüyebiliyorsun, konuşabiliyorsun.

Bir kere şükreden, şükredilecek şeyleri hayatında yaşamaya, bulmaya, görmeye başlar.