Kiralık Yaşamlar

Benim adım Zeliha ve ben benim hayatımı yaşamak isteyen zenginlere yüksek bir meblağ karşılığında hayatımı veririm. Yani bir nevi onu kiralarım. Hayatım onların elinde oyuncağa döndü. Bana da bir şey kalmadı. Önce sevinçlerime sahip olmak istediler. İlk aşkımın mutluluğunu açık arttırmada çok fazla bir ücrete asttım. Kazanacağım paraya çok ihtiyacım vardı. Çünkü annem sadece yurtdışından gelecek çok pahalı bir ilaca sahip olursa iyileşecekti. Bunun çok geçerli bir neden olduğunu bildiğim için sevinçlerimi satarken hiç üzülmedim. Çünkü annemdi, benim canımdı. Bana can verendi. Ben de şimdi ona can veren olmalıydım.

Sonra korkularımı satmak istedim. Korkuyu da kim alır demeyin. Korku insanı hayatta tutan, hayati bir duygudur. Çünkü korku yanlış yapmanızı engeller. Zengin aile çocukları için, özellikle anneleri, bu korkuları alıp onlara verir. Çünkü onlar çok paraları olduğu için hiçbir korkuları olmayan çocuklardır. Bence bu da karlı bir anlaşma oldu. Kendimi o anda o kadar özgür hissetmiştim ki anlatamam!

Daha sonra üzüntülerimi sattım. Onun da alanı vardı. Zenginler her zaman mutluluk için bir nedenleri olduğu için mutsuz olamıyorlardı ve ben de mutsuzluktan kurtulmak istiyordum zaten. Bunun bana büyük bir faydası olur diye düşündüm, en azından hem çok param olacak hem de mutsuz olduğum anıları unutacaktım. Hiç yaşanmamış olacaklardı.

Böylece sevinçlerim, korkularım ve hüzünlerim gitmişti. Artık ıssız pıssız kimsenin tanımadığı, tanısa da hatırlamadığı, hiçbir şey de paylaşmadığı bir insandım. Bu duygular yok olunca anılarım da yok oldu ve ben gittikçe daha çok ıssızlaştım. Kendimi çok aradım ama hiçbir yerde bulamadım. Elimde kalan tek şey paraydı ve ben nasıl mutlu olunur onu bile bilmiyordum. Yarım bir insandım artık. Oysa sevinçler, hüzünler olmalıymış insanın hayatında. İnsanı insan yapan şeyler para için bir oyuncak gibi satılmamalıymış. Hayat içinde barındırdığı olaylarla, duygularla güzelmiş. İnsanı insan yapan sadece zihni, beyni değilmiş. Duyguları da çok önemli bir yer tutuyormuş. Para gerekliymiş ama tek başın saadet nedeni olmazmış.

Tek tesellim annemin hayatta olması ve yanımda olması. Şimdi yepyeni bir hayat inşa edeceğim. Zaten artık zenginim ama daha fazlasına sahip değilim.

Duygularımı satarak yaşayamayacağımı

Düşünmemiştim hiç sonunda mutsuz olacağımı

Bir silah vurdu kalbimden sanki

Söyle şimdi nasıl yaratıcı olacağımı?