Ateş Düştüğü Yeri Yakar: Aliağa’nın Karası

Saatler, gürültüler, sirenler… Sonra birdenönce sessizlik, ardından o acı haberin, dağ gibi çöken ağırlığı. İzmir’in Aliağa ilçesinden, demir çelik fabrikasının bacalarından yükselen o duman, yalnızca demiri eritmedi; on sekiz ailenin yüreğini, bu ülkenin vicdanını eritti, kül etti.

​Sabah evinden “ekmek parası” için çıkan, nasırlı elleriyle çocuklarının geleceğini ören on sekiz insan… Bir tavan vincinin kopmasıyla, bir ocağın sönmesiyle yarım kalan hayatlar…

Adli Tıp kapılarında gözü yaşlı bekleyen analar, babalar, eşler, evlatlar… Her birinin hikayesi bu toprağın ortak acısı, her birinin ismi bu vicdan azabının en ağır tanığı artık.

​Biz bu senaryoları çok tanıdık hüzünlerle ezberledik maalesef. “Kader” dedik, “fıtrat” dedik ama her seferinde biraz daha tükendik. Oysa demirin piştiği o dev ocaklar, insan hayatının bu kadar ucuz olduğu birer cehennem çukuruna dönüşmemeliydi. Kaçinci kez canımız yanıyor? Kaçinci kez ocağı sönen evlere ateş düşüyor?

​Şimdi İzmir’in üzerine ağır bir gri örtü serildi. Aliağa rüzgarı acı esiyor. Geride kalanların gözyaşları, tabutların ard Bakan bakışlar, “baba” diye sayıqlayan minik yavrular… Sorumluların hesabı, adalet önündeki sorgular elbet yapılacak; ama o geride kalan yetimlerin “baba” sesini, o annelerin feryadını hangi mahkeme geri getirebilir?

​Toprağa verilen her bir can, bu ülkenin ortak onurudur. On sekiz can, on sekiz ayrı dünya, on sekiz sönmüş ocak… Ateş düştüğü yeri yakıyor yakmasına da, bu acı artık bu ülkenin kalbinde sönmeyecek bir kor olarak kalacak.

​Işıklar içinde uyuyun emekçi kardeşlerim. Bu topraklar sizin emeğinizi de, bıraktığınız bu derin acıyı da unutmayacak.