Nöbetçi Eczaneler
Son zamanlarda sokakta okul çevrelerinde ya da haber bültenlerinde sıkça tanık olduğumuz olaylar hepimizin yüreğini sızlatıyor. Yaşça henüz çocuk sayılacak gençlerimizin şiddetle yan yana gelmesi birbirlerine veya çevrelerine zarar verecek noktaya ulaşması sadece bir asayiş meselesi değildir. Bu durum hepimizi derin derin düşündürmesi gereken toplumsal bir yaradır.
Bir anne bir yurttaş ve bu toplumun bir ferdi olarak soruyorum: “Çocuklarımız neden bu kadar öfkeli?” Onları şiddeti bir çözüm bir güç gösterisi ya da bir kendini ifade etme biçimi olarak görmeye iten nedir?
Bir olay yaşandığında genellikle gözler hemen adli süreçlere çevriliyor. Oysa hukuki mekanizmalar ya da cezai yaptırımlar sadece yaşanmış ve bitmiş acıların ardından devreye girer. Yasa ve yargı olanı cezalandırır oysa bizim asıl ihtiyacımız olan şey olaylar yaşanmadan önce çocuklarımızı koruyabilmektir.
Bu meselede tek bir suçlu aramak ya da tek bir kurumu işaret etmek kolaycılık olur. Sorunun çözümü de tek bir makamın veya kişinin omuzlarında değildir.
AİLEDE BAŞLAR
Evde gördüğü sevgi, ilgi ve iletişim diliyle şekillenen çocuk dış dünyadaki öfkesini yönetmeyi ilk olarak ailede öğrenir.
OKULDA VE SOKAKTA BÜYÜR
Okul çevrelerinin güvenliği rehberlik servislerinin erken müdahalesi akran zorbalığının henüz büyümeden fark edilmesi hayati önem taşır.
DİJİTAL DÜNYADA BESLENİR
Kontrolsüz internet kullanımı şiddeti özendiren diziler, oyunlar ve sosyal medya içerikleri gençlerimizin zihninde şiddeti normalleştiriyor.
ORTAK SORUMLULUK BİLİNCİ
Bu işle kim ilgilenecek, çözümü kim bulacak sorusunun yanıtı aslında çok açık. Hepimiz.
Yerel yönetimlerden emniyet birimlerine eğitimcilerden ailelere sivil toplum kuruluşlarından medya mensuplarına kadar her kesim bu taşın altına elini koymak zorundadır. Gençlerimizin enerjilerini sokağın kontrolsüzlüğüne ve şiddete değil, spora sanata bilime ve üretime yönlendirecek alanları artırmak zorundayız.
Ceza vermek kolaydır zor ve asil olan ise bir çocuğu suça ve şiddete sürükleyen yolları önceden kapatabilmektir. Çocuklarımızın geleceğini öfkeye ve şiddete kurban etmemek için bugün hep birlikte durup düşünmek ve ortak bir sorumluluk bilinciyle hareket etmek zorundayız.
Çünkü kaybettiğimiz her çocuk aslında hepimizin geleceğidir.
YORUMLAR